ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ, ୨୫।୧: ୨୦୦୧ ମସିହାରେ ହାର୍ଟ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ଏକ ବଡ଼ ମାମଲା ଥିଲା । ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନର ଅଭାବ ଥିଲା । ସେ ସମୟରେ ହାର୍ଟ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ରୋଗୀ ଚିନ୍ତାରେ ରହୁଥିଲେ ଯେ, ସେ ଅଧିକ ଦିନ ଧରି ଜୀବିତ ରହିବେନି । କାରଣ ହାର୍ଟ ଫେଲୁୟରର ଲାଷ୍ଟ ଷ୍ଟେଜ୍ରେ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ନଥିଲା । ଏହି ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପରେ ୫ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିବାର ସମ୍ଭାବନା ପ୍ରାୟ ୮୫% ଥିଲା । କିନ୍ତୁ, ଦିଲ୍ଲୀ ବାସିନ୍ଦା ପ୍ରୀତି ଉନ୍ହାଲେ ଏହାକୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛନ୍ତି । ପ୍ରୀତି ୨୦୦୧ ମସିହାରେ ହାର୍ଟ ଦାନରେ ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ହାର୍ଟ ୨୩ ଜାନୁଆରୀ, ୨୦୨୬ରେ ୨୫ ବର୍ଷ ପୂରଣ କରିଥିଲା । ଏହା ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନରେ କୌଣସି ଚମତ୍କାରଠାରୁ କମ୍ ନୁହେଁ । କାରଣ ଆଜି ୫୧ ବର୍ଷ ବୟସରେ, ପ୍ରୀତି ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ହାର୍ଟ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟରେ ବଞ୍ଚିଥିବା ମହିଳା ହୋଇଛନ୍ତି । ପ୍ରୀତିଙ୍କ ଅପରେସନ ସମୟରେ ହାର୍ଟ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା । ଡୋନରଙ୍କ ବିଷୟରେ ସଚେତନତା ସୀମିତ ଥିଲା ଏବଂ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ବଞ୍ଚିବା ଅନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା ।
ପ୍ରୀତି ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ ବାସିନ୍ଦା । ୨୦୦୦ ମସିହାରେ, ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ ଏବଂ ମୁମ୍ବାଇରେ ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ବିକଳ୍ପ ଶେଷ କରିବା ପରେ, ସେ ଦିଲ୍ଲୀ ଏମ୍ସ ଆସିଥିଲେ । ପ୍ରୀତିଙ୍କର ଡାଇଲେଟେଡ୍ କାର୍ଡିଓମାୟୋପାଥି ନାମକ ଏକ ରୋଗ ଥିଲା । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ହୃଦୟ ମାଂସପେଶୀ ଦୁର୍ବଳ ହେବା ସହ ବ୍ଲଡ୍ ପମ୍ପ କରିବାର ହୃଦୟର କ୍ଷମତା ହ୍ରାସ ପାଏ, ଯାହା ଫଳରେ ହୃଦ୍ଘାତ ହୁଏ । ପ୍ରୀତିଙ୍କୁ କୁହାଗଲା ଯେ, ହାର୍ଟ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ବିକଳ୍ପ । ଏମ୍ସରେ ସେ ହୃଦରୋଗ ସର୍ଜନ ଡକ୍ଟର ପି. ଭେଣୁଗୋପାଳ ଏବଂ ହୃଦ୍ରୋଗ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଡକ୍ଟର କେ.କେ. ତଲୱାରଙ୍କୁ ଭେଟିଥିଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀରେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ପ୍ରୀତି:
୨୫ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର ଏହି ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ମନେ ପକାଇ ପ୍ରୀତି କୁହନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରଥମେ "ତୁମେ ଭଲ ହୋଇଯିବ," ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ଦିଲ୍ଲୀରେ ରହିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ସେବେଠାରୁ ସେ ରାଜଧାନୀରେ ରହିଆସୁଛନ୍ତି । ଡାକ୍ତର ତଲୱାର କହିଛନ୍ତି, ପ୍ରୀତି ସେ ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ବିବାହ ମାତ୍ର ଅଢ଼େଇ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିଲା । ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସବୁଠି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିଲା । ସେ ବଞ୍ଚିବାର ଆଶା ନେଇ ଦିଲ୍ଲୀ ଏମ୍ସ ଆସିଥିଲେ । ସେତେବେଳେ କମ୍ କ୍ଲିନିକାଲ୍ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ସହିତ, ଡାକ୍ତରମାନେ ଡୋନରଙ୍କ ହାର୍ଟ ପାଇବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିଥିଲେ ।
ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶରୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଆସିଥିଲେ:
ଜାନୁଆରୀ ୨୦୦୧ରେ, ପ୍ରୀତିଙ୍କୁ ଜଣେ ବ୍ରେନ-ଡେଡ୍ ନାବାଳିକା ଡୋନରଙ୍କ ହାର୍ଟ ଲଗାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ସଫଳ ହେବାର ୨୫ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ମନେ ପକାଇ ପ୍ରୀତି କୁହନ୍ତି, ଯଦି ଆପଣ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ରିସ୍କ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ । ପ୍ରୀତିଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଜଣେ ଇଣ୍ଡିଆନଫରେଷ୍ଟ ସର୍ଭିସ୍ ଅଫିସର । ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଚାକିରିକୁ ଦିଲ୍ଲୀ ସ୍ଥାନାନ୍ତର ପାଇଁ ଆବେଦନ କରିଥିଲେ । ପ୍ରୀତି କୁହନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ସମର୍ଥନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ମିଳିଥିଲା ।
ପ୍ରୀତି କହିଛନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରତିରୋପଣ ପରେ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଜୀବନ ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ । ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଇମ୍ୟୁନୋସପ୍ରେସାଣ୍ଟ ଔଷଧ ଖାଆନ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ଥର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଛନ୍ତି । ୨୦୦୬ରୁ ୨୦୦୭ ବର୍ଷକୁ ମନେ ପକାଇ ପ୍ରୀତି କୁହନ୍ତି ଯେ, ତାଙ୍କୁ ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ଏମ୍ସକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଔଷଧ ଖାଇବା ଫଳରେ କିଡନୀ ସମସ୍ୟା, ଷ୍ଟେରଏଡ୍ରୁ ହାଡ଼ କ୍ଷତି, ଭାସ୍କୁଲାର୍ ନେକ୍ରୋସିସ୍ ଏବଂ ମୁହଁ ପକ୍ଷାଘାତ ଭଳି ରୋଗ ଦେଖାଦେଇଥିଲା । ଏଥିପାଇଁ ସେ ନିରନ୍ତର ଚିକିତ୍ସା କରିଥିଲେ । ପ୍ରୀତି କୁହନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ କେବଳ ତାଙ୍କର ନୁହେଁ; ସେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ଡାକ୍ତର, ନର୍ସ, ଟେକ୍ନିସିଆନ୍ ଏବଂ ଏପରିକି ପରିମଳ କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ଶ୍ରେୟ ଦିଅନ୍ତି ।
ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ... ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶରେ ପ୍ରବଳ ତୁଷାରପାତ; ୬୦୦ ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ, ଜମ୍ମୁରେ ଫସି ରହିଛନ୍ତି ଲୋକେ
